- පරිච්ඡේදය 2: මේ විදිහට වැඩ කරන අය ගොඩක් අඩුයි (Deep Work Is Rare)
- අවධානය බිඳෙන එකෙන් (distractions) වෙන පාඩුව හරියට මනින්න අමාරු නිසා ගොඩක් ව්යාපාර වලින් ඒක ගණන් ගන්නේ නැහැ. (The Metric Black Hole)
අපි කලින් පරිච්ඡේදයේ කතා කළානේ මේ අලුත් ආර්ථිකය ඇතුළේ දිනන්න නම්, අමාරු දේවල් ඉක්මනින් ඉගෙන ගන්නත්, ඉහළම කොලිටියෙන් වැඩක් ඉවර කරන්නත් 'Deep Work' (ගැඹුරු කාර්යය) කියන එක කොච්චර වටිනවද කියලා. හැබැයි මෙතන හරි පුදුම හිතෙන, ලොකු පරස්පරයක් තියෙනවා.
Deep Work කියන එක මෙච්චර වටිනවා නම්, ඇයි අද කාලේ සමාගම් මේකට තැනක් දෙන්නේ නැත්තේ? ඇයි ලංකාවේ ගොඩක් ඔෆිස් වල මිනිස්සුන්ට නිදහසේ, බාධාවකින් තොරව වැඩ කරන්න පුළුවන් වටපිටාවක් නැත්තේ? ඇයි ආයතන වලින්ම සේවකයින්ගේ අවධානය කඩන දේවල් (distractions) වලට තව තවත් මුදල් වියදම් කරන්නේ?
මේකට තියෙන ප්රධානම උත්තරය තමයි, අවධානය බිඳෙන එකෙන් වෙන පාඩුව හරියට මනින්න ක්රමයක් නැතිකම. ව්යාපාරික ලෝකයේ මේකට කියන්නේ 'මිනුම් වල තියෙන කළු කුහරය' එහෙමත් නැත්නම් "The Metric Black Hole" කියලා.
මේක තේරුම් ගන්න අපි මෙහෙම හිතමු. ලංකාවේ තියෙන ඇඟලුම් කර්මාන්තශාලාවක් (Garment factory එකක්) ගන්නකෝ. ඒකේ වැඩ කරන මැෂින් එකක් පැය දෙකකට කැඩුනොත්, ඒ පැය දෙක ඇතුළත මහන්න බැරි වුණු ඇඳුම් ගාණ කීයද, ඒකෙන් ආයතනයට වුණු පාඩුව කීයද කියලා හරියටම රුපියල් සත වලින්ම මැනලා පෙන්නන්න පුළුවන්. ඒක හරිම පැහැදිලියි.
හැබැයි අද කාලේ ගොඩක් අය කරන්නේ මේ වගේ භෞතික දේවල් හදන රස්සාවල් නෙමෙයිනේ. ගොඩක් අය කරන්නේ දැනුම පාවිච්චි කරලා කරන වැඩ (Knowledge work). දැන් හිතන්න ලංකාවේ සාමාන්ය කෝපරේට් ඔෆිස් එකක් ගැන. HR සහ Admin අංශ වලින් ලොකු වියදමක් කරලා, ඔක්කොම සේවකයෝ එකම ශාලාවක ඉන්න විදිහට 'Open Office' සංකල්පයට ඔෆිස් එකක් හදනවා. ඒ මදිවට වැඩ ලේසි කරන්න කියලා අංශයෙන් අංශයට වෙනම WhatsApp ගෲප්, Viber ගෲප් හදනවා. දවස පුරාම ඊමේල් එනවා, එක එක මීටින් (Meetings) වැටෙනවා.
දැන් මේ ඔෆිස් එකේ ඉන්න කෙනෙක්ට වැදගත් රිපෝට් එකක් හදන්න, නැත්නම් අලුත් ප්ලෑන් එකක් ගහන්න වෙනම ෆෝකස් කරලා (Deep Work) වැඩ කරන්න විදිහක් නැහැ. හැම විනාඩි දහයෙන් දහයටම කවුරුහරි කතා කරනවා, නැත්නම් මැසේජ් එකක් එනවා. මේ බාධා කිරීම් නිසා, අර කෙනාට දවස් දෙකෙන් ඉවර කරන්න පුළුවන් වැඩේට සතියක් යනවා. ඒ වගේම ඒ කරන වැඩේ කොලිටියත් ගොඩක් අඩු වෙනවා.
හැබැයි ප්රශ්නේ තියෙන්නේ, අර ෆැක්ටරි එකේ මැෂිම කැඩුනා වගේ මේකෙන් වෙන පාඩුව හරියටම මනින්න බැහැ. සේවකයින්ගේ අවධානය කැඩෙන එක නිසා, සමාගමට හරියටම මෙච්චර ලක්ෂ ගාණක පාඩුවක් වුණා, මෙච්චර කාලයක් අපතේ ගියා කියලා CEO ට හරි කළමනාකාරීත්වයට හරි පෙන්නන්න පුළුවන් කිසිම මිනුම් දණ්ඩක් (Metric එකක්) මේ ව්යාපාර වලට නැහැ. අර බාධා කිරීම් නිසා වෙන දැවැන්ත පාඩුව, මේ කියන මිනුම් වල තියෙන කළු කුහරය (Metric Black Hole) ඇතුළට වැටිලා අතුරුදහන් වෙලා යනවා. ලොක්කන්ට මේක පේන්නේ නැහැ.
මේ පාඩුව මනින්න බැරි නිසා, ගොඩක් ආයතන හිතන්නේ අර හැමවෙලේම කට්ටිය කතා කර කර ඉන්න එක, ටක් ගාලා මැසේජ් එකකට රිප්ලයි කරන එක තමයි හොඳම වැඩ කරන විදිහ කියලා. "අපේ ඔෆිස් එකේ කට්ටිය හැමවෙලේම කනෙක්ට් වෙලා ඉන්නේ, අපේ කමියුනිකේෂන් එක මාර ස්පීඩ්" කියලා එයාලා හිතනවා. ඒත් ඇත්තටම වෙන්නේ ඒ ආයතනය ඇතුළේ කිසිම කෙනෙක්ට ගැඹුරු කාර්යයක (Deep Work) යෙදෙන්න තියෙන අවස්ථාව සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වෙලා යන එකයි.
ඉතින් ඔයා වැඩ කරන්නේ මේ වගේ ඔෆිස් එකක නම්, අවධානය කඩන දේවල් වලින් ඔයාගේ වෘත්තීය ජීවිතයට වෙන පාඩුව ඔයාගේ බොස්ලා මැනලා බලනකම් ඉඳලා වැඩක් නැහැ. මොකද එයාලට ඒක කවදාවත් පේන්නේ නැහැ. මේ මිනුම් වල තියෙන කළු කුහරය ගැන අවබෝධ කරගෙන, ඔයාම තීරණය කරන්න ඕනේ මේ අනවශ්ය බාධා කිරීම් වලින් අයින් වෙලා ඔයාගේ වැඩ වලට ඕනේ කරන 'Deep Work' පරිසරය ඔයාම හදාගන්න. මොකද සමාගමට ඒක තේරෙන්නේ නැති වුණාට, ඔයාට ඉස්සරහට යන්න නම් අනිවාර්යයෙන්ම ඒ ෆෝකස් එක තියෙන්නම ඕනේ.
- ලේසි දේවල් කරන්න තියෙන පුරුද්ද නිසා මිනිස්සු හැම වෙලේම ඊමේල්, චැට් වගේ දේවල් වලට හිරවෙලා ඉන්නවා. (The Principle of Least Resistance)
අපි කලින් කතා කළානේ අවධානය බිඳෙන එකෙන් ව්යාපාරයකට වෙන පාඩුව හරියට මනින්න ක්රමයක් නෑ (Metric Black Hole) කියලා. මේ මනින්න බැරිකම නිසාම, ඔෆිස් ඇතුළේ තවත් ලොකු ප්රශ්නයක් හැදිලා තියෙනවා. ඒකට කියන්නේ "අවම ප්රතිරෝධයේ මූලධර්මය" (The Principle of Least Resistance) කියලා.
සරලවම කිව්වොත් මේකයි: අපිට කරන වැඩේට හරියටම ප්රතිඵලයක් පේන්න නැති වුණාම, ඒ වෙනුවට පැහැදිලි පද්ධතියක් නැති වුණාම, අපි හැමවෙලේම පුරුදු වෙලා ඉන්නේ ඒ මොහොතේ කරන්න ලේසිම දේ කරන්න. ලංකාවේ කෝපරේට් ඔෆිස් සංස්කෘතිය දිහා බැලුවොත් මේක කොච්චර ඇත්තද කියලා ඔයාටම තේරෙයි.
ඇයි මිනිස්සු හැමවෙලේම ඊමේල් වලට, WhatsApp ගෲප් වලට, Slack වගේ චැට් වලට හිරවෙලා ඉන්නේ? ඇයි හැමෝම බලාපොරොත්තු වෙන්නේ මැසේජ් එකක් දාපු ගමන් ඒ වෙලාවෙම රිප්ලයි එකක්? මොකද ඒක තමයි වැඩක් කරගන්න තියෙන ලේසිම විදිහ.
හිතන්න ඔයාට ඔෆිස් එකේ ප්රොජෙක්ට් එකකට මොනවා හරි වැදගත් විස්තරයක් දැනගන්න ඕනේ කියලා. ඒක තනියම හොයන්න, පරණ රිපෝට්ස් පෙරළලා බලන්න, නැත්නම් ඒක ගැන කල්පනා කරලා තීරණයක් ගන්න ඔයාට ලොකු මහන්සියක් ගන්න වෙනවා. ඒක අමාරුයි. ඊට වඩා ගොඩක් ලේසියි අදාළ කෙනාට WhatsApp එකෙන් හරි ඊමේල් එකෙන් හරි මැසේජ් එකක් දාන එක "මචං අරක පොඩ්ඩක් බලලා එවන්නකෝ" කියලා.
මේක යවන කෙනාට මාර ලේසියි. හැබැයි අර මැසේජ් එක ලබන කෙනා සමහරවිට ඒ වෙලාවේ ඉන්නේ එයාගේ වෘත්තීය දියුණුවට (career development) වැදගත් වෙන ලොකු ගැඹුරු වැඩක (Deep work එකක) වෙන්න පුළුවන්. අර එක පොඩි මැසේජ් එකෙන් එයාගේ සම්පූර්ණ අවධානය බිඳෙනවා. හැබැයි තමන්ට වැඩේ ලේසි කරගන්න තියෙන මේ ආත්මාර්ථකාමී පුරුද්ද නිසා, අද හැමෝම එකිනෙකාට බාධා කරගන්න, කිසිම කෙනෙක්ට ගැඹුරින් වැඩ කරන්න දෙන්නේ නැති සංස්කෘතියක් ඔෆිස් ඇතුළේ හැදිලා තියෙනවා.
අනිත් කාරණාව තමයි අපේ දවස ප්ලෑන් කරන එක. දවස පටන් ගද්දි අද මම කරන වැදගත්ම වැඩ මොනවද කියලා කල්පනා කරලා ප්ලෑන් කරන එක හරිම අමාරුයි. උදාහරණයක් විදිහට, LinkedIn එකේ තමන්ගේ ප්රොෆෙෂනල් බ්රෑන්ඩ් එක හදාගන්න අලුත් ආටිකල් එකක් ලියනවා වගේ අනාගතයට වටින දේවල් වලට වෙලාව වෙන් කරන එක ටිකක් ඔළුව වෙහෙසන්න ඕනේ වැඩක්. ඒකට ලොකු මානසික ශ්රමයක් යොදවන්න වෙනවා.
හැබැයි ඒක නොකර, උදේ ඔෆිස් එකට ගිය ගමන් ඊමේල් ටික ඕපන් කරගෙන, උඩ ඉඳන් පල්ලෙහාට එන එන ඊමේල් එකට රිප්ලයි කර කර ඉන්න එක මාර ලේසියි. වෙන කෙනෙක් දෙන වැඩකට ප්රතිචාර දක්වන එක (React කරන එක) අපේ මොළයට පහසුයි. දවස අන්තිමට බැලුවාම ඔයා ඊමේල් 50 කට රිප්ලයි කරලා තියෙන්න පුළුවන්. ඔයාට දැනෙන්නේ ඔයා මාර බිසී, අද දවසම වැඩ ගොඩක් කළා වගේ. හැබැයි ඇත්තටම ඔයා කරලා තියෙන්නේ ඔයාගේ මොළයට ලේසිම, අඩුම වටිනාකමක් තියෙන දේ (Shallow work) තෝරගත්ත එක විතරයි.
මේ "අවම ප්රතිරෝධයේ මූලධර්මය" නිසා තමයි අද ගොඩක් දක්ෂ මිනිස්සු පවා තමන්ගේ වටිනා කාලය ඊමේල් යවන්නයි, චැට් කරන්නයි, මීටින් වල ඉන්නයි විතරක් නාස්ති කරන්නේ. ඔයාට මේ කෝපරේට් ලෝකේ ඇතුළේ සර්වයිව් වෙලා (survive වෙලා) ඉස්සරහටම යන්න ඕනේ නම්, ඔයා තේරුම් ගන්න ඕනේ මේ ලේසි දේවල් කිරීමේ පුරුද්ද ඔයාගේ ගැඹුරු වැඩ (Deep Work) සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කරලා දානවා කියන එක. ලේසි දේට තැන දෙනවා වෙනුවට, අමාරු වුණත් තමන්ගේ ඉලක්කයට යන්න ඕනේ කරන ගැඹුරු දේ තෝරගන්න එක තමයි සාර්ථකත්වයේ රහස.
- හරියට ලොකු වැඩක් වෙන්නේ නැතත්, හැම වෙලේම බිසී වෙලා ඉන්න එක සාර්ථකයි කියලා හිතන්න ගොඩක් අය පුරුදු වෙලා ඉන්නවා. (Busyness as a Proxy for Productivity)
අපි කලින් කොටස් වලදී කතා කළානේ මේ අලුත් ව්යාපාරික ලෝකේ ඇතුළේ අවධානය බිඳෙන එකෙන් වෙන පාඩුව මනින්න බැහැ වගේම, මිනිස්සු හැමවෙලේම ලේසි දේ කරන්න පුරුදු වෙලා ඉන්නවා කියලා. මේ තත්වයන් දෙකම එකතු වෙලා, අද වෙනකොට ලංකාවේ ගොඩක් ඔෆිස් වල හරිම භයානක සංස්කෘතියක් හැදිලා තියෙනවා. ඒක තමයි හරියට ලොකු වැඩක් වෙන්නේ නැතත්, හැම වෙලේම කාර්යබහුල වෙලා (Busy වෙලා) ඉන්න එක තමයි සාර්ථකත්වය කියලා හිතන එක. ව්යාපාරික ලෝකයේ මේකට කියන්නේ "ඵලදායීතාවය වෙනුවට කාර්යබහුලත්වය ආදේශ කරගැනීම" (Busyness as a Proxy for Productivity) කියලා.
මේක මෙහෙම වෙන්නේ ඇයි කියලා අපි තේරුම් ගන්න ඕනේ. ඉස්සර කාලේ මිනිස්සු කළේ ශාරීරික මහන්සියෙන් කරන රස්සාවල්. ගඩොල් කපන කෙනෙක් දවසට ගඩොල් කීයක් කැපුවද, ඇඟලුම් කම්හලක කෙනෙක් ෂර්ට් කීයක් මැහුවද කියලා බලලා එයාගේ දක්ෂකම (Productivity එක) මනින්න පුළුවන්. ඒක හරිම පැහැදිලියි. හැබැයි අද කාලේ අපි ගොඩක් දෙනෙක් කරන්නේ දැනුම පාවිච්චි කරලා කරන රස්සාවල් (Knowledge work).
අලෙවිකරණ කළමනාකරුවෙක් (Marketing Manager), මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවෙක් (Software Engineer) නැත්නම් මානව සම්පත් නිලධාරියෙක් (HR Officer) දවසට කොච්චර වටිනා වැඩක් කළාද කියලා මනින්න පැහැදිලි මිනුම් දණ්ඩක් අපිට නැහැ. අන්න ඒ පැහැදිලි මිනුම් දණ්ඩක් නැති වුණාම, වෘත්තීය දියුණුවක් (Career development) බලාපොරොත්තුවෙන් වැඩ කරන සේවකයෝ ලොකු අර්බුදයකට වැටෙනවා. "මම හොඳට වැඩ කරනවා, මම මේ ආයතනයට වටිනවා කියලා මම කොහොමද මගේ බොස්ට පෙන්නන්නේ?" කියන ප්රශ්නය එයාලට එනවා.
මේකට උත්තරයක් විදිහට තමයි මිනිස්සු මේ 'කාර්යබහුලත්වය' පාවිච්චි කරන්නේ. හරියට වටිනාකමක් තියෙන ප්රතිඵලයක් දෙන්න බැරි වුණාම, මිනිස්සු කරන්නේ තමන් වැඩ ගොඩක් කරනවා වගේ පේන්න ඉන්න එක. ලංකාවේ ඔෆිස් වල මේක අපිට ඕනෑ තරම් දකින්න පුළුවන්.
උදාහරණයක් විදිහට, සමහරු උදේ ඉඳන් හවස වෙනකම්ම ඊමේල් වලට රිප්ලයි කරනවා. ඔෆිස් එකේ යන හැම මීටින් එකකටම ගිහින් වාඩි වෙලා ඉන්නවා. බොස් වට්ස්ඇප් ගෲප් එකට මැසේජ් එකක් දැම්ම ගමන් තත්පරෙන් රිප්ලයි කරනවා. හැමවෙලේම ෆයිල් මිටියක් උස්සගෙන එහාට මෙහාට ඇවිදිනවා. වැඩ කරන වෙලාව ඉවර වෙලා රෑ වෙනකම් ඔෆිස් එකේ ඉඳලා, "අද නම් මාර බිසී, ඔළුව උස්සන්න වෙලාවක් තිබ්බේ නෑ" කියලා අනිත් අයට ඇහෙන්න කියනවා.
පිටින් බලන කෙනෙක්ට පේන්නේ මෙයා මේ ඔෆිස් එකේ ඉන්න හොඳම, කාර්යක්ෂමම සේවකයා කියලා. හැබැයි ඇත්තටම එයා එදා දවස ඇතුළත ආයතනයට සත පහක ලාභයක් ගේන, වටිනාකමක් එකතු කරන එක ගැඹුරු වැඩක් (Deep Work එකක්) කරලා නැහැ. එයා කරලා තියෙන්නේ නිකන්ම නිකන් බාහිරට පේන 'Shallow work' (අඩු වටිනාකමක් තියෙන සාමාන්ය වැඩ) විතරයි. හැබැයි අර පරණ කාර්මික යුගයේ පුරුද්දට, මැනේජ්මන්ට් එකෙනුත් හිතන්නේ මේ හැමවෙලේම දුව දුව, මැසේජ් වලට රිප්ලයි කර කර ඉන්න කෙනා තමයි හොඳටම වැඩ කරන්නේ කියලා.
මේක ඇත්තටම ඔෆිස් ඇතුළේ ජීවත් වෙන්න (corporate survival) මිනිස්සු පාවිච්චි කරන බොරු ආවරණයක්. තමන්ට හරියට ගැඹුරින් හිතලා, අමාරු ප්රශ්නයක් විසඳලා, ඉහළ තත්වයේ වැඩක් (Elite level work) කරලා පෙන්නන්න බැරි වුණාම, මිනිස්සු මේ 'බිසී' කියන මාස්ක් එක දාගන්නවා.
හැබැයි මේක ඔයාගේ වෘත්තීය ගමනට ගොඩක් භයානකයි. ඔයා මේ ක්රමයට රැවටිලා, හැමවෙලේම වට්ස්ඇප් එකේ ඔන්ලයින් ඉන්න, ඊමේල් වලට ටක් ගාලා රිප්ලයි කරන තරමට ඔයා සාර්ථකයි කියලා හිතන්න ගත්තොත්, ඔයාට කවදාවත් ඔයාගේ ක්ෂේත්රයේ ඉහළටම යන්න ඕනේ කරන අර 'ගැඹුරු කාර්යයේ' (Deep Work) නියැලෙන්න වෙලාවක් ඉතුරු වෙන්නේ නැහැ. බාහිරට පේන කාර්යබහුලත්වය කියන්නේ සාර්ථකත්වය නෙමෙයි කියන එකත්, ඇත්තම සාර්ථකත්වය හැදෙන්නේ කිසිම සද්දයක් නැතුව එක තැනකට වෙලා ගැඹුරු අවධානයකින් කරන අමාරු වැඩ වලින් කියන එකත් අපි තේරුම් ගන්නම ඕනේ.
- ඉන්ටර්නෙට් එකෙන් එන හැමදේම හොඳයි කියලා හිතන එක deep work අඩු වෙන්න ප්රධාන හේතුවක් වෙලා. (The Cult of the Internet)
අපි මේ වෙනකොට ගැඹුරු කාර්යයට (Deep Work) බාධා කරන ප්රධාන හේතු තුනක් ගැන කතා කළා. අවධානය බිඳෙන එකෙන් වෙන පාඩුව මනින්න බැරිකම, ලේසි දේවල් කරන්න තියෙන පුරුද්ද සහ කාර්යබහුල වෙලා ඉන්න එකම සාර්ථකත්වය කියලා හිතන එක තමයි ඒ හේතු තුන. හැබැයි මේ ඔක්කොටම වඩා භයානක, අද අපේ සමාජයම ඔළුවෙන් හිටගෙන ඉන්න තවත් එක ලොකු හේතුවක් තියෙනවා. ඒක තමයි ඉන්ටර්නෙට් එකෙන් එන හැමදේම කොන්දේසි විරහිතවම හොඳයි කියලා හිතන අන්ධ භක්තිය.
මේකට ව්යාපාරික ලෝකයේ කියන්නේ "අන්තර්ජාලය ආගමක් විදිහට ඇදහීම" එහෙමත් නැත්නම් "The Cult of the Internet" කියලා.
සාමාන්යයෙන් අපේ සමාජයේ පිළිගැනීමක් තියෙනවා අලුත් තාක්ෂණය, එහෙමත් නැත්නම් ඉන්ටර්නෙට් එක සම්බන්ධ ඕනෑම දෙයක් අනිවාර්යයෙන්ම හොඳයි වගේම ඒක ප්රගතියේ සංකේතයක් කියලා. යම්කිසි ඇප් එකක්, අලුත් සෝෂල් මීඩියා ප්ලැට්ෆෝම් එකක් හරි, කමියුනිකේෂන් ටූල් එකක් හරි අන්තර්ජාලය හරහා ආපු ගමන්, අපි හිතනවා ඒක අපේ ජීවිතේට එකතු කරගන්නම ඕනේ දෙයක් කියලා. කවුරුහරි කෙනෙක් ෆේස්බුක්, ටික්ටොක් පාවිච්චි කරන්නේ නැත්නම්, එහෙමත් නැත්නම් ඔෆිස් එකේ හැම වෙලේම ඔන්ලයින් ඉන්නේ නැත්නම් අපි එයා දිහා බලන්නේ අමුතු සතෙක් දිහා බලනවා වගේ. "අප්පේ මෙයා තාම ගල් යුගේ" කියලා අපි හිතනවා. යම් කිසි කෙනෙක් මේ ඉන්ටර්නෙට් එකේ තියෙන දේවල් විවේචනය කළොත්, ඒක හරියට ආගමකට අපහාස කළා වගේ සමාජය එයාට විරුද්ධ වෙනවා.
නිවැරදි වෘත්තීය සංවර්ධනයක් (career development) ගැන හිතද්දී, මේ මතය තමයි අපිට තියෙන ලොකුම උගුල. අපි හිතාගෙන ඉන්නේ ඊමේල්, වට්ස්ඇප්, සෝෂල් මීඩියා කියන්නේ අපේ දියුණුවට තියෙන පාලම් කියලා. මේ දේවල් වල තියෙන පොඩි පොඩි වාසි ගැන අපි ලොකුවට කතා කරනවා. හැබැයි අපි කවදාවත් හිතන්නේ නැහැ මේ අලුත් ටූල්ස් අපේ ජීවිතේට එකතු කරගද්දී අපි ඒ වෙනුවෙන් ගෙවන දැවැන්ත වන්දිය මොකක්ද කියලා.
ඒ වන්දිය තමයි අපේ 'අවධානය'. ඔයා අලුත් සෝෂල් මීඩියා එකක එකවුන්ට් එකක් හදද්දී, ඔෆිස් එකේ අලුත් චැට් ගෲප් එකකට එකතු වෙද්දී, ඔයාට නොදැනීම ඔයාගේ අවධානයෙන් තව කෑල්ලක් ඒකට බිලි දෙනවා. අන්තර්ජාලය සම්බන්ධ දේවල් වලට මේ තියෙන අන්ධ භක්තිය නිසා, අපි දෙපාරක් හිතන්නේ නැතුව අපේ වටිනාම සම්පත වෙන 'අවධානය' මේ ඇප්ස් වලටයි, නොටිෆිකේෂන් වලටයි දවස පුරාම පූජා කරනවා.
අන්තිමට වෙන්නේ මොකක්ද? කිසිම බාධාවක් නැතුව එක දිගට පැය දෙක තුනක් එකම වැඩකට ෆෝකස් කරන්න, ඒ කියන්නේ 'Deep Work' කරන්න අපේ මොළයට තියෙන හැකියාව සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වෙලා යනවා. අමාරු දේවල් ඉගෙන ගන්නත්, ඉහළම තත්වයේ ප්රතිඵලයක් දෙන්නත් තියෙන එකම ආයුධය මේ ගැඹුරු අවධානය විතරයි කියලා අපි කලින් කතා කළානේ. හැබැයි ඉන්ටර්නෙට් එකෙන් එන හැමදේම හොඳයි කියලා ඒවා පස්සේ දුවනකොට, අපිටත් හොරාවට අර ගැඹුරු කාර්යයේ නියැලෙන්න තියෙන හැකියාව විනාශ වෙලා යනවා.
මේ අලුත් ලෝකේ සාර්ථක වෙන්න නම්, මේ ඉන්ටර්නෙට් අන්ධ භක්තියෙන් අයින් වෙන්නම ඕනේ. අන්තර්ජාලයෙන් එන හැමදේම නරකයි කියලා මින් අදහස් වෙන්නේ නැහැ. හැබැයි යම්කිසි ටූල් එකක් අලුත් වුණා පළියට, ඒක ඉන්ටර්නෙට් එකේ තියෙනවා කිව්ව පළියට ඒක අනිවාර්යයෙන්ම ඔයාගේ ජීවිතේට වැදගත් වෙන්නේ නැහැ කියන එක තේරුම් ගන්න ඕනේ. ඒ දේවල් පාවිච්චි කරන්න ඕනේ ඔයාගේ ඉලක්ක වලට යන්න ඇත්තටම උදව්වක් වෙනවා නම් විතරයි. එහෙම නැතුව ලෝකේ යන රැල්ලට මේ හැමදේටම ඔයාගේ අවධානය කොල්ලකන්න ඉඩ දුන්නොත්, ඔයාට කවදාවත් ගැඹුරින් වැඩ කරලා ඔයාගේ ක්ෂේත්රයේ ඉස්සරහටම යන්න ලැබෙන්නේ නැහැ. වර්තමානයේ Deep work කියන එක මේ තරම් දුර්ලභ දෙයක් වෙන්න ප්රධානම හේතුව මේකයි.